II STACJA Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

Z Ewangelii według św. Mateusza (27, 27–31)

Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło Niego całą kohortę. Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny. Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: „Witaj, Królu Żydowski!”. Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

Medytacja

Jezus, skazany jako rzekomy król, jest wyśmiewany – a właśnie w tym szyderstwie z całą brutalnością ujawnia się prawda. Jakże często insygnia władzy, noszone przez możnych tego świata, są zniewagą dla prawdy, sprawiedliwości i godności człowieka! Jakże często ich rytuały i wielkie słowa okazują się w istocie tylko napuszoną karykaturą zadania, które zostało im powierzone – zadania służby dobru. Jezus, wyśmiany i ukoronowany cierniem, właśnie dlatego jest prawdziwym Królem. „Berło Twego królestwa – berło sprawiedliwe” (Ps 45, 7). Ceną sprawiedliwości w tym świecie jest cierpienie: On, prawdziwy Król, nie króluje przez przemoc, lecz przez miłość, która cierpi za nas i z nami. Niesie krzyż – nasz krzyż, ciężar ludzkiego losu, ciężar świata. Tak idzie przed nami i ukazuje nam drogę do prawdziwego życia.

Modlitwa

Panie, pozwoliłeś się wyszydzać i znieważać. Pomóż nam nie dołączać do tych, którzy szydzą z cierpiących i słabych. Pomóż nam rozpoznawać Twoje oblicze w tych, którzy są upokorzeni i wykluczeni. Pomóż nam nie zniechęcać się wobec szyderstw świata, gdy posłuszeństwo Twojej woli staje się przedmiotem drwin. Ty wziąłeś na siebie krzyż i wezwałeś nas, abyśmy szli za Tobą tą drogą: „Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien” (Mt 10, 38).

Pomóż nam przyjąć krzyż, nie uciekać od niego, nie narzekać i nie pozwolić, aby nasze serca uległy przygnębieniu wobec trudów życia. Pomóż nam iść drogą miłości i, posłuszni jej wymaganiom, dojść do prawdziwej radości.

Wszyscy:

Ojcze nasz, któryś jest w niebie,

święć się Imię Twoje,

przyjdź Królestwo Twoje,

bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj

i odpuść nam nasze winy,

jako i my odpuszczamy naszym winowajcom,

i nie wódź nas na pokuszenie,

ale nas zbaw ode złego.

Duszę Jej, co łez nie mieści,

Pełną smutku i boleści,

Przeszedł miecz dla naszych win.